تکان دهنده از فوتبال ایران؛ ادامه خانهبهدوشی استقلال و پرسپولیس!
به گزارش اطلاعات آنلاین، لیگ برتر فوتبال ایران یکی از تاریخیترین و عجیبترین دوران خود را سپری میکند؛ لیگی که به نیمفصل دوم رسیده، اما همچنان وضعیت میزبانی تیمها ــ بهویژه تیمهای مدعی ــ برای...
به گزارش اطلاعات آنلاین، لیگ برتر فوتبال ایران یکی از تاریخیترین و عجیبترین دوران خود را سپری میکند؛ لیگی که به نیمفصل دوم رسیده، اما همچنان وضعیت میزبانی تیمها ــ بهویژه تیمهای مدعی ــ برای تقابل با رقبا در هالهای از ابهام قرار دارد. لیگی که پسوند «حرفهای» را یدک میکشد، از نظر زیرساختی در بدترین شرایط سالهای اخیر خود به سر میبرد.
در شرایطی که دو باشگاه بزرگ و پرطرفدار فوتبال ایران، یعنی استقلال و پرسپولیس، از بازیکنان داخلی و خارجی گرانقیمت بهره میبرند و ارقام هنگفتی را صرف نیمکت مربیگری و جذب مربیان خارجی کردهاند، همین مربیان در هر فرصتی نسبت به کیفیت زمینهای بازی و مشکلات میزبانی اعتراض میکنند. امروز نیز کادر فنی استقلال مدعی شد که احتمال دارد ورزشگاه شهر قدس برای میزبانی دیدار مقابل شمسآذر قزوین در اختیار این تیم قرار نگیرد.
نکته قابل تأمل اینجاست که این دو باشگاه، که تحت مدیریت هلدینگها و کنسرسیومهای بانکی اداره میشوند و ظاهراً برای هزینهکرد محدودیتی ندارند، تاکنون اقدام عملی و مؤثری برای حل مشکلات میزبانی خود انجام ندادهاند. از سوی دیگر، فدراسیون فوتبال نیز بدون توجه به ضعفهای ساختاری، مجوز حضور تیمها در لیگ برتر را صادر کرده است.
انتقال دربی پایتخت به شهری دیگر، نامشخص بودن وضعیت ورزشگاه آزادی و آماده نبودن ورزشگاههای داخل تهران برای میزبانی، همگی نشانههایی روشن از بحران زیرساختی فوتبال ایران است؛ ورزشگاههایی که یا شرایط لازم را ندارند یا مسئولانشان مدعیاند چمن مناسب برای برگزاری دیدارهای دو تیم بزرگ پایتخت وجود ندارد.
مجموع این اتفاقات نشان میدهد لیگ برتر ایران نهتنها حرفهای نیست، بلکه با این روند، فاصلهاش با استانداردهای حرفهای بیشتر هم میشود. مدیران ارشد ورزش تنها در حد شعار از رفع مشکلات سخن میگویند و انفعال مدیران فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ، با وعدههای تکراری، زخم کهنه فوتبال ایران را عمیقتر از گذشته کرده است.
با وجود همه این مشکلات، سؤال اصلی اینجاست که مسئولیت این وضعیت بر عهده چه نهادی است؟ وقتی باشگاهی با ادعای حرفهایگری وارد لیگ میشود، چگونه بدون داشتن ورزشگاه استاندارد و شرایط اولیه میزبانی مجوز فعالیت میگیرد؟ در فوتبال حرفهای، زیرساخت مقدم بر نتیجه است، اما در لیگ برتر ایران، نتیجهگرایی و مصلحتاندیشی جای برنامهریزی اصولی را گرفته است.
این نابسامانیها تنها به کیفیت زمین چمن یا محل برگزاری مسابقات محدود نمیشود، بلکه مستقیماً روی کیفیت فنی بازیها، سلامت بازیکنان و حتی اعتبار بینالمللی فوتبال ایران تأثیر میگذارد. مربیان و بازیکنان خارجی که با قراردادهای سنگین به ایران میآیند، خیلی زود با واقعیتی مواجه میشوند که هیچ تناسبی با وعدهها و ارقام قراردادشان ندارد؛ واقعیتی که خروج زودهنگام برخی از آنها را به امری طبیعی تبدیل کرده است.
ادامه این روند میتواند فاصله فوتبال ایران با استانداردهای روز آسیا را بیش از پیش افزایش دهد؛ فاصلهای که پیشتر هم در رقابتهای آسیایی خود را نشان داده است. اگر مدیران فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ همچنان به سیاست «امروز را به فردا رساندن» ادامه دهند، لیگ برتر نهتنها پیشرفتی نخواهد کرد، بلکه به نمونهای آشکار از مدیریت ناکارآمد در ورزش ایران تبدیل خواهد شد.