این تصویر توهین به کرامت انسانی است؛ حتماً باید کسی بمیرد تا…

اعتماد نوشت: در دنیای فوتبال حرفه‌ای حتی در سطوح پایین‌تر استانداردهایی وجود دارد که عدول از آن‌ها به معنای بازی با جان انسان‌هاست، اما آنچه در جریان دیدار لیگ دسته سوم فوتبال ایران در شهر آمل رخ داد فراتر از یک سهل‌انگاری ساده و در واقع یک سقوط اخلاقی و مدیریتی تمام عیار بود. 

مصدومیت یک بازیکن و انتقال او به بیمارستان با پراید به دلیل نبود آمبولانس کنار زمین تصویری است که باید لرزه بر اندام متولیان ورزش کشور بیندازد. 

تکرار تراژدی در سایه بی‌تدبیری

این اولین‌بار نیست که فوتبال ایران با چنین بحرانی روبه‌رو می‌شود. حافظه تاریخی ورزش ایران هنوز داغ امیرحسین شیرچی را بر سینه دارد؛ بازیکنی که دو سال پیش در استان مازندران و در لباس تیم شهدای بابلسر در میانه میدان جان خود را از دست داد. در آن زمان هم فریادها بلند شد که امکانات نبود، احیا دیر انجام شد و نظارتی وجود نداشت، اما گویا برای مسوولان هیات فوتبال و سازمان لیگ مرگ یک جوان تنها یک عدد در پرونده‌های بایگانی شده است! 

در حال حاضر که این گزارش را می‌خوانید هنوز هیچ مقام مسوولی در مورد این اتفاق و استفاده از پراید به جای آمبولانس هیچ توضیحی ارایه نداده است. آن‌ها تصور می‌کنند با سکوت و پیش آمدن امواج خبری بعدی ماجرا فراموش می‌شود. 

سکوت ممتد مسوولان؛ پاسخی به بهای جان

پرسش اساسی اینجاست: چگونه اجازه برگزاری مسابقه‌ای صادر می‌شود که ابتدایی‌ترین زیرساخت ایمنی یعنی یک دستگاه آمبولانس مجهز در کنار زمین حضور ندارد؟ طبق قوانین صریح حضور تیم پزشکی و آمبولانس پیش‌شرط آغاز هر مسابقه‌ای است و این نیز برعهده تیم میزبان مسابقه است. اینها سوالاتی است که باید پاسخ داده شود. اینکه چرا ناظر بازی اجازه شروع مسابقه را داده است؟ رییس هیات فوتبال کجاست که نسبت به این اتفاق پاسخگو باشد؟ آیا مدیران سازمان لیگ تنها برای دریافت ورودی مسابقات و دریافت هزینه تبلیغات بازی وقت دارند؟ 

حتما باید کسی بمیرد؟ 

تصویر چپاندن یک فوتبالیست مصدوم در صندلی عقب پراید در شهری که ادعای قطب ورزشی بودن دارد، توهین به کرامت انسانی است. اگر خدای ناکرده این مصدومیت از نوع ضایعه نخاعی یا ایست قلبی بود آیا راننده پراید می‌توانست در ترافیک شهری نقش امدادگر را ایفا کند؟ گویی سیستم مدیریتی ما منتظر است تا فاجعه‌ای در ابعاد ملی رخ دهد کسی بمیرد و دوربین‌های خبری هجوم بیاورند تا شاید آن زمان فکری به حال تجهیزات ورزشگاه‌ها کنند. اما بی‌تفاوتی وعدم پاسخگویی مسوولان ذی‌ربط نمک پاشیدن بر زخم ورزشکارانی است که با کمترین دستمزد در لیگ‌های پایین دست و پا می‌زنند.

سکوت سازمان لیگ و هیات فوتبال استان در قبال این افتضاح مدیریتی همدستی در حوادث احتمالی آینده است. تا زمانی که نظارت فدای روابط شود و جان بازیکنان در اولویت آخر قرار بگیرد فوتبال ایران چیزی جز یک ویترین پوشالی نخواهد بود. آقایان مسوول! پیش از آنکه جنازه‌ای دیگر روی دستان این فوتبال بماند از خواب بیدار شوید.