از عراق تا ایران؛ سناریوی جنگ ترامپ در سایه آشفتگی و اطلاعات متناقض

به گزارش اطلاعات نیوز و به نقل از الجزیره، کارشناسان و تحلیلگران سیاسی می‌گویند دولت ایالات متحده در سال ۲۰۲۶ لحن و سناریوی جنگ عراق در ۲۰۰۳ را بازتولید می‌کند تا فشار و تهدید علیه ایران را توجیه کند، اما این بار با تیمی پراکنده، دیپلماسی منزوی و یک «آشفتگی اطلاعاتی» گسترده مواجه است.

در سال ۲۰۰۳، جورج دبلیو بوش در برابر کنگره هشدار داد که یک «دیکتاتور»، مشتری پیشین آمریکا در خاورمیانه، مسلح به تسلیحات کشتار جمعی، تهدیدی جدی علیه آمریکا ایجاد کرده است. بیست‌وسه سال بعد، دونالد ترامپ در سخنرانی سالانه وضعیت کشور، روایت مشابهی ارائه کرد: تهدیدی هسته‌ای قریب‌الوقوع، رژیمی سرکش و ساعتی که به گفته او «در حال تیک‌تیک» است.

تحلیلگران الجزیره تأکید دارند که هرچند سناریوی جنگ مشابه به نظر می‌رسد، بستر ژئوپلیتیک تغییر کرده است. برخلاف بوش که تیم متحد و هماهنگ داشت، تیم ترامپ ۲۰۲۶ میان شعار «اول آمریکا» و مداخله‌گری شدید گرفتار شده و برخی مقامات مانند معاون رئیس‌جمهور جِی‌دی ونس و وزیر دفاع پیت هگسِت اعلام کرده‌اند هدف تغییر رژیم ایران نیست، اما ترامپ با انتشار پیام‌هایی در شبکه‌های اجتماعی نظر دیگری دارد و تغییر رژیم را همچنان مطرح می‌کند.

کارشناسان همچنین درباره «آشفتگی اطلاعاتی» هشدار می‌دهند؛ در حالی که ترامپ مدعی است ایران برنامه هسته‌ای خود را برای هدف قرار دادن خاک آمریکا بازسازی می‌کند، مقامات کاخ سفید روایت‌های متناقضی ارائه می‌دهند. برای مثال سخنگوی کاخ سفید کارولین لوییت تأکید کرد که عملیات «چکش نیمه‌شب ۲۰۲۵» تمامی تاسیسات ایران را نابود کرده، اما فرستاده ترامپ استیو ویتکوف چند روز قبل گفته بود تهران «یک هفته با بمب فاصله دارد». به گفته تحلیلگران، این آشفتگی اطلاعاتی عمداً برای توجیه فشار نظامی دائمی و مبهم نگه داشتن تهدید طراحی شده است.

از دیگر تفاوت‌های اساسی با ۲۰۰۳، منزوی بودن دیپلماسی آمریکا است. برخلاف بوش که با تونی بلر ائتلافی ظاهری برای جنگ عراق ایجاد کرده بود، ترامپ تنها اسرائیل را همراه خود دارد و حتی گزارش شده است که انگلیس در جنگ دوازده روزه اجازه استفاده از پایگاه‌هایش برای حمله به ایران را نداد و بمب‌افکن‌های بی-۲ مجبور به مأموریت ۱۸ ساعته از خاک آمریکا شدند.

تحلیلگران الجزیره همچنین درباره فروپاشی مکانیسم‌های نظارتی هشدار داده‌اند. با استفاده ترامپ از اختیاراتش پس از ۱۱ سپتامبر و روایت اغراق‌آمیز تهدیدات، بستر برای تشدید فشار نظامی بدون نیاز به تصویب کنگره یا قطعنامه‌های سازمان ملل آماده شده است.

همزمان با ادامه مذاکرات حساس ژنو در سایه عملیات «چکش نیمه‌شب»، سؤال اساسی همچنان مطرح است: آیا آمریکا و ایران در آستانه توافقی راهبردی هستند یا در آستانه جنگی که می‌تواند کل منطقه را در آتش فرو ببرد؟