از داعش تا قفقاز؛ سناریوی تکراری مداخله آمریکا

مهدی خورسند در گفت‌وگو با ایمنا اظهار کرد: وزارت امور خارجه وظیفه بسیار مهمی دارد. ما در شرایط فعلی نمی‌توانیم اقدام نظامی انجام دهیم یا مناسبات اقتصادی را قطع کنیم و یا مرزها را ببندیم. بهترین اقدام، سفر فوری وزیر امور خارجه به پایتخت‌های آذربایجان و ارمنستان و درخواست توضیحات در خصوص جزئیات این تفاهم است.

وی افزود: جمهوری اسلامی ایران به دلیل منافع ژئوپلیتیک و ژئواستراتژیکی که دارد، هرگز اجازه حضور دشمنی همچون آمریکا که دشمن محتوایی و ماهوی ماست را نخواهد داد. از سوی دیگر باید پیام اقتدار صادر شود، چرا که حضور آمریکا برای آن‌ها امنیت‌ساز نیست. همچنین معتقدم وزیر امور خارجه، در سفر به مسکو، همان‌طور که شهید سردار سلیمانی زمینه حضور روسیه در مبارزه با داعش را فراهم کرد، این بار نیز باید خطرات امنیتی ناشی از حضور آمریکا در قفقاز جنوبی را به آن‌ها گوشزد کند.

کارشناس مسائل اوراسیا تصریح کرد: شاید توافقات پشت پرده آمریکا و روسیه باعث تقویت این روند شده باشد؛ توافقاتی که ممکن است در خصوص اوکراین شکل گرفته باشد. باید به این مسئله توجه کرد که آمریکا به دلیل منافعی که در محاصره ایران، روسیه و چین برای خود تعریف کرده، می‌خواهد «تئوری مار پیتون» را اجرا کند. مار پیتون خاصیتش این است که به دور شکار خود می‌پیچد و آن را از بین می‌برد. اکنون به نظر می‌رسد حضور ناتو و آمریکا، چه در قالب طرح‌های صلح و چه با حضور نظامی، در راستای همین پازل پیتون است که می‌خواهد کشورهای مستقل منتقد نظام غربی را دچار آسیب کند. اگر این بار هوشیاری لازم از سوی روسیه شکل نگیرد، قطعاً منافع روسیه و ایران آسیب خواهد دید.

خورسند خاطرنشان کرد: در ادامه این تحلیل، معتقدم وزیر امور خارجه باید به چین نیز سفر کند، زیرا حضور آمریکا در قلب کریدور میانی BRI قطعاً منافع چین را به خطر خواهد انداخت. چین برای خود در بلندمدت منافع بزرگ اقتصادی تعریف کرده و باید چینی‌ها را از این خطر آگاه کرد. ما می‌توانیم با دیپلماسی این کار را انجام دهیم.

وی ادامه داد: اینکه خود جمهوری آذربایجان بخواهد شخصاً امنیت ایران را به خطر بیندازد، در حد توان آن‌ها نیست؛ اما اگر بخواهد سرزمینش را محل جولان آمریکا و اسرائیل و انبار تسلیحات اسرائیلی و آمریکایی قرار دهد که سابقه آن نیز وجود دارد خطرناک است. نمونه آن در ترورها و جنگ ۱۲ روزه دیده شد که از آسمان جمهوری آذربایجان شکل گرفت. چنین روندی می‌تواند این کشور را به یک انبار تسلیحاتی تبدیل کند.

سکوت ترکیه نیز نشان می‌دهد که این کشور از این طرح راضی نیست و به نظر می‌رسد از سوی آمریکایی‌ها نادیده گرفته شده است. احساس می‌شود اگر ترکیه در این کنسرسیوم نقشی نداشته باشد، بازنده اصلی خواهد بود.