سوم شعبان؛ میلاد حسین(ع) تبلور عزت ایثار و پاسداری از حقیقت

به گزارش مشرق و به نقل از اطلاعات نیوز، سوم شعبان، روزی است که تاریخ اسلام با تولد امام حسین علیه‌السلام، رنگی تازه به خود گرفت؛ روزی که نور، معنا و آزادگی در قالب یک انسان متجلی و مسیر حق برای همیشه روشن‌تر شد.

پگاه روز سوم شعبان از سال سوم هجرت یکی از درخشان‌ترین و زیباترین سحرگاهان به شمار می‌رود. چرا که امام حسین علیه‌السلام ، دومین ثمره پیوند آسمانی علی علیه‌السلام و فاطمه علیهم‌السلام در سوم شعبان سال چهارم هجری در مدینه دیده به جهان گشود.

این روز مبارک، تنها یک سالروز ولادت نیست، بلکه آغاز حیات یک مکتب است؛ مکتبی که در آن عزت، ایمان، شجاعت و ایثار به اوج خود می‌رسد و انسان را به بلندا کرامت می‌رساند.

شعبان، ماهی متفاوت در تقویم اسلامی است؛ تنها ماهی که در آن نشانی از شهادت دیده نمی‌شود و سراسر آن با ولادت‌های نورانی اهل‌بیت علیه‌السلام آراسته شده است. ماهی که لبخند آسمان را به زمین هدیه می‌دهد.

در نقطه مقابل، محرم قرار دارد؛ تنها ماهی که هیچ تولدی در آن ثبت نشده و سراسر روایت اندوه، فداکاری و خون خداست. این تقابل، اتفاقی نیست، بلکه پیامی عمیق در دل خود دارد.

این حقیقت آشکار می‌شود که حسین(ع) محور شادی و غم عالم است؛ میلادش سرآغاز سرور و حیات، و شهادتش سرچشمه بیداری و اشک آگاهانه است.

اگر شعبان با ولادت حسین(ع) لبریز از امید است، محرم با شهادتش سرشار از پیام؛ پیامی که وجدان تاریخ را بیدار می‌کند و انسان را به انتخاب میان حق و باطل فرا می‌خواند.

امام حسین(ع) تنها در عاشورا معنا نمی‌شود؛ او از لحظه تولد، پرچم‌دار رسالت بزرگی بود که در کربلا به کمال رسید. تولدش مقدمه‌ای برای شهادتش و شهادتش تضمین‌کننده حیات دین شد.

نام‌گذاری سوم شعبان به عنوان روز پاسدار، نشان از پیوند ناگسستنی میان مکتب حسینی و پاسداری از ارزش‌ها دارد؛ پاسداری که ریشه در ایمان و باور عمیق به راه حسین(ع) دارد.

پاسدار، ادامه‌دهنده همان مسیری است که امام حسین(ع) آغاز کرد؛ مسیری که در آن حفظ دین، دفاع از مظلوم و ایستادگی در برابر ظلم، اصل خدشه‌ناپذیر است.

روز پاسدار یادآور این حقیقت است که پاسداری، تنها یک مسئولیت سازمانی نیست، بلکه یک باور، یک فرهنگ و یک عهد همیشگی با آرمان‌های حسینی است.

حسین (ع) با تولدش به ما آموخت چگونه زندگی کنیم و با شهادتش نشان داد چگونه باید ایستاد؛ این دو، دو روی یک حقیقت‌اند که در وجود او به هم گره خورده‌اند.

شادی شعبان بدون یاد کربلا ناقص است و اشک محرم بدون شناخت میلاد حسین(ع) ناتمام؛ چرا که حسین(ع) نقطه تلاقی شور و شعور است.

سوم شعبان فرصتی است برای بازخوانی معنای حقیقی حیات، عزت و مسئولیت؛ فرصتی برای تجدید عهد با امامی که زندگی‌اش سراسر درس بود.

در این روز، هم باید جشن گرفت و هم اندیشید؛ هم به میلاد نور شادمان بود و هم به راهی فکر کرد که این نور برای ما ترسیم کرده است.

جهان آینده نیز با نام امام حسین علیه‌السلام رقم خواهد خورد؛ جهانی که در آن عدالت، آزادی و کرامت انسانی بر پایه همان پیام عاشورا معنا می‌یابد.

نام حسین (ع) مرز میان حق و باطل را برای فرداهای بشر ترسیم می‌کند و هر حرکت اصلاحی و عدالت‌خواهانه، ناگزیر از این مکتب الهام می‌گیرد.

سوم شعبان، تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ تجلی این حقیقت ماندگار است که تا حسین (ع) هست، مسیر تاریخ، شادی و غم، و آینده جهان معنا خواهد داشت.

امام حسین (ع)، بزرگترین پاسدار دین و شرف و آزادگی است و چه زیبا فرزند بزرگوارش، امام خمینی (ره) روز میلاد بزرگترین حماسه‌ساز تاریخ بشریت را «روز پاسدار» نامید.

سالروز ولادت حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام و روز پاسدار بر همه دوستداران خاندان گرامی پیامبر اسلام (ص) خجسته و مبارک باد.