تنگه هرمز واشنگتن را به زانو درآورد

به گزارش اطلاعات نیوز، بازار جهانی نفت پنج‌شنبه‌ای پرتنش را پشت سر گذاشت؛ نه فقط به دلیل تحولات خاورمیانه، بلکه به خاطر شکست محاسباتی آمریکا. قیمت نفت برنت از مرز ۶۹ دلار گذشت و وست تگزاس به ۶۴ دلار رسید، افزایشی که بیش از آنکه نگرانی از اختلال عرضه باشد، بازتابنده بی‌اثری تحریم‌های واشنگتن و پیروزی ژئوپلیتیک رقبای آمریکاست.

حدود ۳۰ درصد از نفت جهان از تنگه هرمز عبور می‌کند؛ همان آبراهی که آمریکا سال‌هاست با حضور نظامی مدعی مهار آن است، اما امروز واشنگتن نه تنها قادر به تضمین امنیت صادرات نفت متحدانش نیست، که خود اسیر بازدارندگی ایران شده است، افزایش ذخایر نفت آمریکا هم نتوانست از التهاب بازار بکاهد؛ چون سرمایه‌گذاران می‌دانند که آمریکا ابزار لازم برای مهار بحران در خلیج فارس را در اختیار ندارد.

این موج افزایش قیمت، بیش از هر جای دیگری در پمپ‌بنزین‌های تگزاس و کالیفرنیا احساس خواهد شد. هر بشکه نفت ۶۹ دلاری، تازه‌ای بر زخم تورم آمریکا است، خانواده‌های آمریکایی که هنوز از شوک قیمت‌های انرژی سال‌های گذشته خارج نشده‌اند، اکنون باید هزینه اشتباه محاسباتی سیاستمدارانی را بپردازند که فکر می‌کردند با تحریم می‌توانند ایران را از معادلات انرژی جهان حذف کنند.

تحلیلگران می‌گویند پایداری این جهش قیمتی به تداوم فشارهای سیاسی بستگی دارد — فشاری که آمریکا خود یکی از عوامل اصلی آن است. هرگونه تشدید تنش که به دست افراط‌گرایان کاخ سفید یا کنگره رقم بخورد، به‌معنای افزایش دوباره قیمت نفت و آسیب بیشتر به مصرف‌کننده آمریکایی خواهد بود. در این میان، رقبای واشنگتن با آرامش در حال سود بردن از هراس بازار هستند.

برخلاف روایت رسانه‌های غربی، افزایش قیمت نفت نه یک تهدید، که فرصتی برای ایران است. گزارش‌ها از رشد تدریجی قیمت‌گذاری نفت ایران در معاملات اخیر حکایت دارد؛ معاملاتی که بدون توجه به تحریم‌های بی‌اثر آمریکا جریان دارند. واشنگتن امروز در موضعی ضعیف‌تر از همیشه است، از یک سو نمی‌تواند صادرات نفت ایران را متوقف کند، از سوی دیگر قادر به کنترل تبعات تورمی ناشی از ناتوانی خود نیست.

جهش قیمت نفت در ژانویه ۲۰۲۶، پیامی روشن به واشنگتن است: خاورمیانه بدون تأیید ایران قابل مهار نیست، آمریکا هزینه سال‌ها مداخله و تحریم را امروز در قالب نفت ۷۰ دلاری و مصرف‌کنندگان خشمگین خود دریافت می‌کند. بازار انرژی نه در کنترل کاخ سفید، نه در دست وال‌استریت، بلکه در میدان‌هایی رقم می‌خورد که آمریکا در آنها میزبان نیست.