از سدّ مستحکم ملت ایران در برابر توطئه‌ها تا روایت معلمی که جانش را فدای آرامش مردم کرد

حسین بابری؛ معلمی که جانش را فدای آرامش مردم کرد

در خیابان‌های مرودشت، مردی ایستاده بود که درس زندگی را نه فقط به شاگردانش، بلکه به همه مردم می‌آموخت. حسین بابری، معلم و بسیجی متعهد، در جریان ناآرامی‌های اخیر با شجاعت و ایمان در کنار مردم ایستاد و جان خود را فدای حفظ امنیت و آرامش جامعه کرد و امروز نام او بیش از یک معلم است.

در جریان اغتشاشات اخیر در مرودشت، حسین بابری به جای عقب‌نشینی، در کنار مردم ایستاد و او با جسارت و مسئولیت‌پذیری، تلاش کرد تا امنیت شهر و آرامش مردم حفظ شود. هوا گرگ و میش بود و بوی باروت در هوا پیچیده بود که در آشوب‌های دی‌ماه تیر به پهلوی راستش اصابت کرد، او را به یکی از حسینیه‌های مرودشت منتقل کردند، راه بیمارستان قرق شده بود و در حسینیه دارویی در دسترس نبود، اما حسین از پا ننشست، درد لحظه‌ای رهایش نمی‌کرد.

اما انگار او از همان زمانی که نامش را از پژمان به مولایش حسین تغییر داد، ایستادگی را تمرین کرد تا در هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ در آشوبی ناجوانمردانه به درد هم لبخند بزند و در کمال امیدواری و ایستادگی با زبان روزه و لب‌های تشنه در اوج مظلومیت به ارباب شهیدش بپیوندد و خم به ابرو نیاورد تا درسی بزرگ بیاموزد به دانش‌آموزان.

این جوانان همان سرمایه‌های انقلاب هستند که در مکتب عاشورایی مشق عشق می‌کنند و در مسیر دفاع و حفظ ارزش‌های والای نظام اسلامی از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کنند؛ و اما داغ این جوان معلم برای خانواده و اطرافیانش تازه است و این داغ بر دل نشسته حاصل دشمنی افرادی است که در طول تاریخ تنها برای کسب منافع شخصی به راحتی دشت به کشتار افراد مظلوم و تجاوز به دیگر سرزمین‌ها می‌زنند و همچنان پس از گذشت ۴۷ سال از پیروزی انقلاب اسلامی، دندان طمع برای اشغال این مرزوبوم تیز کرده‌اند.

متن کامل این روایت را از اینجا بخوانید.