بستنی ممنوع! – ایمنا

به گزارش اطلاعات نیوز، در روزگاری که دکان‌داران اپوزیسیون، با فریادهای گوش‌خراش از آزادی و حقوق بشر، گوش جهان را پر کرده‌اند، واقعیت صحنه چیز دیگری‌ست، جماعتی که خود را منادی آزادی می‌دانند، بیش از هر قدرت سرکوبگری، به سانسور، تهدید، تحقیر و دیکتاتوری عادت کرده‌اند. اینان نه آزادی‌خواه، بلکه آزادی‌فروش‌اند؛ و نه دغدغه‌مند انسان، که تشنه قدرت‌اند.

نمونه‌های ریاکاری این جریان از حد گذشته است. از تحریم کودکانه یک بستنی ساده تا به گروگان گرفتن زندگی مغازه‌دار، دانشجو، راننده، کارگر و هر کسی که نخواست قربانی بازی مسمومشان شود. گویی اگر کسی نخواهد در صف فحاشی، آشوب و خودزنی ملی آن‌ها بایستد، باید حذف شود؛ یا حداقل، له شود زیر هجمه سایبری‌شان.

ماجرای اخیر تحریم بستنی انبه‌ای، مصداقی روشن از بلاهت عجیبی‌ست که این جماعت به آن گرفتار آمده‌اند، شرکتی کاملاً خصوصی باید تحریم شود! این یعنی اپوزیسیون نه به دنبال آزادی مردم، که در پی تسلط بر ذهن و معیشت مردم است؛ آن هم با لحن فرماندهان قلدر.

بگذارید روراست بگوییم، چیزی که ضدایرانی‌ها دنبال می‌کنند نه دموکراسی‌ست، نه اصلاح؛ بلکه قدرت‌طلبی افسارگسیخته با ماسک آزادی. سال‌هاست که با زورگویی دیجیتال، با فهرست‌سازی و تهدید کسب‌وکارها، با تمسخر و فحاشی، با وادارسازی به سکوت و همراهی، در حال بازتولید همان دیکتاتوری‌ای هستند که مدعی مبارزه با آنند.

این اپوزیسیون، که دم از انسانیت می‌زند، خود به ابتدایی‌ترین اصول اخلاقی پشت کرده است. از فحاشی و ترور شخصیت تا اتحاد با دشمنان تاریخی ملت ایران، از تحریم اقتصاد مردم تا توجیه بمباران خاک کشور، تمام ابزارها برای رسیدن به قدرت مباح است. آزادی، برایشان فقط یک کلمه است؛ وسیله‌ای برای پنهان کردن خوی وحشیانه‌ای که در پی دریدن است، نه نجات دادن.

وطن، برای آن‌ها دیگر مفهومی ندارد. اگر داشت، هرگز از تحریم، فشار، جنگ و آوارگی مردم استقبال نمی‌کردند. حقیقت آن است که آنچه این‌ها می‌خواهند، نه ایران آزاد، بلکه ایرانی بی‌هویت، بی‌ریشه و در خدمت مطامع شخصی و اربابان خارجی‌شان است. آن‌ها نه دشمن استبداد، بلکه رقیب آن‌اند؛ و اگر روزی قدرتی بیابند، از آنچه که خود نقدش می‌کنند، بی‌رحم‌تر خواهند بود.

پس باید گفت؛ ملت ایران نه فریب شعار را می‌خورد، نه بازی زور و تزویر را باور می‌کند. آنان که از بیرون مرزها نسخه می‌پیچند، سال‌هاست که از مردم عقب مانده‌اند. این مردم، فریب‌کار را از فریادگر واقعی تشخیص می‌دهند؛ و این خود بزرگ‌ترین شکست اپوزیسیون است؛ شکست در گرفتن دل مردم.